Dit keer stellen we je graag voor aan maker Jessie L'Herminez. Ze maakt eigenzinnige voorstellingen waarin tekst, fysiek spel en muzikaliteit samenkomen. Dit seizoen regisseert zij de voorstelling Café Brabant. Tussen 2025 en 2028 maken we jaarlijks een project in Brabant, voor Brabant en mét Brabant. In 2026 is dat in de vorm van een voorstelling: Café Brabant. Deze wordt gemaakt door regisseur Jessie L’Herminez met, jawel, Brabantse roots. Café Brabant is haar eerste voorstelling binnen Het Zuidelijk Toneel. 

In Café Brabant leven we mee met de vaste gasten van een kroeg op de rand van faillissement. Ze klampen zich vast aan tafeltjes, gewoontes en elkaar, want deze kroeg is hun thuis. De kroegbaas houdt zich staande als kapitein op haar eigen Titanic. De band speelt door tot de laatste slok en snik. Voor deze voorstelling werkt Jessie samen met een cast bestaande uit professionele spelers, vrijetijdsspelers én de band JUUK.

Hey Jessie, voor de mensen die nog nieuw zijn met jouw werk, wat is nou een typische ‘Jessie’-voorstelling?

Ik maak voorstellingen waarin humor en tragiek naast elkaar bestaan. Er zit absurdisme in, surrealisme of fantasie, wat een zorgvuldigheid vergt in het kiezen van beweging en mise-en-scène. Ik wil dat een voorstelling vragen oproept bij het publiek, er moet ook speelsheid in blijven zitten. De vierde wand laat ik liever los, maar zeg nooit nooit. 

Vanaf 5 april speelt ‘Café Brabant’ in verschillende theaters in Brabant. Waar kwam je inspiratie vandaan voor deze voorstelling?

Door gesprekken over mijn heimwee naar Brabant die ik nog regelmatig heb, ontstond de basis voor mijn voorstelling. Overal zijn er bruine kroegen, maar voor mij zijn er een paar in Eindhoven en Tilburg die altijd voelen als plekken waar ik welkom ben. Waar je aanspraak hebt, of je de mensen nu kent of niet. Dat is iets wat ik echt kan missen.

Mijn inspiratie komt uit verschillende hoeken: het essay van Hans Schnitzler, Filosofie van de kroeg, het boek Heimwee en Vertepijn van Joke Hermsen, de fantasie van de spelers, de creatieve ideeën van Joachim (dramaturg bij Het Zuidelijk Toneel), Femke (mijn regie-assistent), en Tie Schellekens, mijn muze en één van de spelers in Café Brabant.

Als Brabander, wat betekent Brabant voor jou?

Het is heimwee naar de kleine, gewone momenten: zomaar een praatje maken met een vreemde, de openhartigheid, de relativering en humor. Maar ook het vrij krijgen met carnaval en dat vrienden en kroegen zo dichtbij zijn. 

Zijn er dan ook bepaalde situaties of scènes uit de voorstelling waarin je jezelf herkent? 

Absoluut. Eén van mijn favoriete momenten is de monoloog van Kimberley, waarin het ambivalente van Brabant mooi wordt benoemd. Het Brabantse Bourgondische voelt liefdevol en warm, maar tegelijkertijd wordt er massaal op de PVV gestemd. Ik herken dat ‘nationalistische’ hart van Brabant, maar tegelijkertijd vraag ik me af: als we te nostalgisch worden, sluiten we dan niet ook anderen buiten?

Mijn andere lievelingsscène heet ‘Terug naar de baarmoeder’. Vaak fantaseer ik dat iedere heimwee ergens te maken heeft met de geborgenheid die we ervaren van de baarmoeder. Uiteindelijk komen we misschien zelf thuis in het zien van een ander en onszelf daarin kunnen herkennen.