“Zelden heeft de vertolking van een personage zoveel indruk gemaakt als die van Keja Klaasje Kwastro in F*CK LOLITA. Ze speelt de vrouw die als jong meisje beschreven wordt door de ogen van een seksueel geobsedeerde, volwassen man, in de roman Lolita van Vladimir Nabokov. Ze was pas twaalf.
Doordat zij nu het woord krijgt, wordt ze zich vlammend bewust van wat hij van haar gemaakt heeft. Ze is woedend. Gebroken. En opgestaan. Ze herpakt zich voor onze ogen en smijt onze eigen verkokerde belangstelling in het gezicht. Kwestro geeft Dolores een diepgang die ver voorbij de woede gaat. Haar personage is geestig, scherp, slim, geraffineerd, behoeftig, wulps, kinderlijk én wijs.
Kwestro geeft haar op vitale, vileine, krachtige wijze gestalte. De manier waarop ze zich afwisselend als prooi en roofdier over het podium beweegt, maakt haar transformatie van slachtoffer naar protagonist telkens voelbaar. Zij bepaalt wie haar horen mag, en wie er naar haar moet luisteren. Kwestro's spel lijkt vanuit het binnenste van ons collectieve bewustzijn te komen, vanuit een diep doorvoelde behoefte om ons los van welk narratief dan ook te kunnen uitdrukken. Met haar oorspronkelijkheid, moed en technische virtuositeit, en de nuance in haar psychologische duiding, belichaamt Keja Klaasje Kwestro onze schreeuwende behoefte aan een eigen stemgeluid.”
