"In de volgende fase realiseerde ik me dat ik een verhaal wilde vinden dat inhoudelijk aansloot bij dit auditieve concept. Al snel ontstond de wens om een episch, gelaagd narratief te maken, waarin geluid niet ondersteunend maar bepalend is. Daarbij speelde ik met het idee om een nieuwe mythologie te creëren: een originele vertelling opgebouwd uit fragmenten van bestaande mythen – samengeperst tot een pulp fictie waarin verschillende tradities en referenties verbindend samenkomen.

Een belangrijk doel in mijn werk is het ontwikkelen van gelaagde vrouwenrollen. Geen eendimensionale personages, maar complexe vrouwen die twijfelen, aanvallen, misleiden, lelijk zijn en – ondanks hun intelligentie – domme, menselijke fouten maken. Binnen de Griekse mythologie vond ik die gelaagdheid moeilijk: vrouwelijke figuren blijven daar vaak beperkt tot stereotypen. Daarom verbreedde ik mijn zoektocht en vond in de Mesopotamische mythologie de demonische godin Lamastu – een intrigerend personage dat zowel vernietigend als beschermend is en vol contradictionaire intenties zit. Lamastu werd het vertrekpunt voor mijn nieuwe mythologie: een epische wereld waarin geluid, complexe vrouwelijke personages en morele ambiguïteit samenkomen op het toneel."

"De soundtracks worden op uiteenlopende manieren ingezet binnen de voorstelling. In één scène gebruiken we muziek om de innerlijke belevingswereld van het hoofdpersonage, Holly, tot uitdrukking te brengen. Waar normaal gesproken tekst deze rol zou vervullen, hebben we hier bewust gekozen voor muziek als expressiemiddel. In een andere scène fungeert de soundtrack juist als spanningsopbouw: de muziek suggereert een naderende dreiging, nog vóór die in de tekst of handeling zichtbaar wordt.

Wat we tijdens het maakproces intrigerend vonden, is hoe de relatie tussen de acteurs en de muziek telkens verschilt. In het eerste voorbeeld kleuren de spelers mee met de muziek, waardoor hun spel een verlengstuk van de soundtrack wordt. In het tweede geval spelen ze juist tegen de muziek in, wat een spannende frictie oplevert. Dat is een fundamenteel verschil met film, waar muziek pas in de montagefase wordt toegevoegd en acteurs tijdens het spel geen directe wisselwerking met de muziek hebben. De acteurs moeten dus heel bewust rekening houden met wat de muziek doet, en hoe ze zich ertussen kunnen manoeuvreren met hun spel, of zich juist kunnen laten meevoeren op de stroom van de muziek."